Kahve

Sabah saat 9, sınıfta en ön sırada tüm sıkıcılığımla oturuyorum. Üniversite’de olmama rağmen hala gözden uzak durmaya çalışıyorum. Tabi bu durumu sorgulayabilirsiniz çünkü yalnız kalmak istiyorsam arka sıraya oturmam gerektiğini düşünüyorsunuzdur ama hayır, arka sıralar her zaman kalabalık ve gürültülü olur, insanlarla daha çok iletişim kurmak zorunda kalabilirsiniz ama ön sırada sadece öğretmeni dinleyip not tutarsınız ve ders bitince kaçıp gidebilirsiniz. Üniversite ikinci sınıf öğrencisi olmama rağmen içime kapanık olmaktan kurtaramadım kendimi, bir dönem denedim ama bulunduğum yere adapte olamadım ve her şey eski haline dönsün diye ön sırada çürümeye devam ettim. Arkadaşlarım yok değil fakat samimi değilim, ders içi aktiviteler dışında pek konuşmayız, sadece bir kişiyle çoğu şeyi paylaşırım yine de ondan sakladığım çok fazla şey var. Adı Lale. Uzun ve dalgalı sarı saçları ile enerjisi bitmeyen saf duyguları olan güzel bir kız. Sıkıcı olmama rağmen onunla beraberken eğlenebiliyorum ve çoğu zaman agresifliğime sesini çıkarmadan katlanabiliyor. Az önce ikimize kahve almak için sınıftan çıktı fakat çok fazla seveni olduğu için yanıma geri gelmesi hep uzun sürüyor. Biraz daha bekledikten sonra kapıdan içeri girerken gördüm, elindeki kahveleri dökmemeye çalışarak bana doğru yürüyordu ve bu sırada gülümsemesini yüzünden eksik etmiyordu.

“Kızım alsana elimden şunları, bi yardımın dokunsun ya.” Söylemeyi unutmuşum söylenmeden hiçbir işi yapamıyordu. Ben kalmaya yeltenmiştim ama o kahveleri benden önce masaya yerleştirebilmeyi başarmıştı. “Ben kalktım ama yardım için.” Gözlerini dikip kaşlarını çattı. Bu şekilde bile sevimliydi, Eren’in neden ona bu kadar çok düşkün olduğunu anlayabiliyordum. Eren, Lale’nin 2 yıllık sevgilisiydi, liseden beri birbirlerini tanıyorlar hatta Eren sırf onun için 9 Eylül üniversitesini yazmış. Ben ve Lale hukuk okuyoruz,  Eren ise İşletme.                                                                                                                                                              “Çok sağol ya yardımın için sen olmasan ne yapardım ben…” Yanıma oturup gülümsedi.                                  “…Ama seni bugünlük affediyorum.” Şüpheyle baktım.                                                                          “Neden?” Kahvesinden gergince bir yudum aldı.                                                                                                  “Öyle dışarı çıkacağız”                                                                                                                                  “Neden?”                                                                                                                                                          “Değişiklik olsun diye.”  Kesinlikle şüpheli bir durum vardı, benden sakladığı bir şey vardı… Yoksa!           “Beni yine biriyle tanıştıracaksın değil mi?!” Biraz sinirlenmiştim açıkçası.                                                           “Hemen kızıp, reddetme ayrıca bu Eren’in arkadaşı. Arkadaşlık etsin diye, çifte randevu gibi düşünme sadece ortam biraz şenlensin diye.”                                                                                                              “Arkadaşlık etsin diye? Delirdin herhalde, sence böyle bir şey benim hoşuma gider mi?”

3 saat sonra…

Hoşuma gideceğinden değil, Lale’nin ısrarlarına dayanamadığımdan şu an bu masadayım ve Eren’leri bekliyoruz. Zaten istekli değilim bir de geç kalmış olmaları sinir bozucu, gerçi erken gelen bizdik ama bu önemli değil. Sıkılmış ifademle Lale’ye söylendim.                                                                                          “Hayır yani ben neden geliyorsam, eve gidebilirdim ya da akademiye gidip dans antrenmanı yapabilirdim. Hatta kitap bile..”                                                                                                                                          “Okuyabilirdin. Evet Roza hepsini yapabilirdin ama benimle geldin çünkü artık sende çok sıkıldın bu durumdan.” Evet sıkılmıştım bu durumdan, sadece bunu kendime itiraf etmem zor oluyor çünkü her seferinde kendim için bir şeyler uydururdum. Meşgulüm, yorgunum, vaktim yok vesaire. Birilerine şans tanımak istiyorum ama… Vazgeçtim ben böyle iyiyim ya.                                                                                                “Neyse nerede kaldı bunlar?”                                                                                                                “Geliyorlar işte.” Lale’nin baktığı yöne baktım ve Eren’in yanında biriyle geldiğini gördüm, bir dakika gelen kişi… Yağız mı? Eren neşeli bir ses tonuyla                                                                                                    “Selam güzellikler” diyerek yanımıza geldi ve Lale’yi sıkıca sardı. Yağız ise aynı şaşkınlıkla bana bakıyordu nihayet Lale ve Eren birbirlerinden ayrılınca bizleri tanıştırma gereği duydular fakat onlarda bir şeyler döndüğünü anlamıştı. Lale merakla sordu.                                                                                                        “Birbirinizi tanıyor gibi bakıyorsunuz, neden?” Yağız’dan gözümü alıp Lale’ye döndüm ne söyleyeceğimi düşündüm, ben bir şey söyleyemeden Yağız benden önce davranıp açıklama yaptı.                                    “Dans akademisinde tanıştık. Bu arada ayakta kaldık oturalım.” Tam oturmaya yeltenmiştim ki Lale kolumdan tutup,                                                                                                                                                                    “Siz oturun biz geliyoruz.” Diyerek tuvalete doğru çektirdi. Tuvalete girdiğimizde hala eli kolumdaydı.      “Biriyle tanışıyorsun ve bana söylemiyorsun üstelik bu kişi Yağız Eren’in gizemli en yakın arkadaşı.”    “Kolumu bırakırsan ve konuşmama izin verirsen açıklayacağım.” Göz ucuyla koluma bakıp bıraktı.                    “Açıkla hadi çatladım meraktan.” Derin bir nefes verdim, olayı fazla abartıyordu.                                         “Akademide dans ederken denk geldik, o sırada kapıdan beni görüp izlemeye başlamış sonra ben onu yeni öğrencilerden sandım ama değilmiş orada çalışıyormuş falan o kısmı bende çok anlamadım. Hem nereden bileyim Eren’in arkadaşı olduğunu ayrıca çokta önemli gelmemişti o sırada.”                                                    “Ne demek önemli gelmemişti? Zaten senin için hiçbir şey o kadar önemli değil ki.” Bu haline gülmeden edemedim, bazen olayları çok başka noktalara getirebiliyordu oysa ben sadece 1 defa gördüğüm ve muhtamelen bir daha görmeyeceğim veya görsem bile üçün üzerine çıkmayacak karşılaşmaları yok saymıştım çünkü önemsizdi, hayatımda her hangi bir yeri olmayan sıradan bir insan.                                                                                                     

“Artık biliyorsun hadi gidelim ayıp oluyor.”                                                                                                            “Ay ne ayıp olacak Eren yani ama…”   Sinsi bir  şekilde gülümsedi.                                                                  “Ne niye güldün?”                                                                                                                                          “Yağız diyorum ayıp oluyor ya şimdi, hem sen tanıyorsun onu.”                                                                        “Lale ne diyorsun Allah aşkına hadi yürü gidelim.” 

Sırf ağzına laf vermemek için bahsetmediğim olayı öğrenmişti artık, bundan sonra dilinden düşürmez Yağızı. Tuvaletten çıkıp Yağız ve Eren’in yanına gittik, yanlarına ulaştığımızda Eren ve Lale bıyık altından gülüyordu Yağız ise sert bir tavırla başka yere bakıyordu. Lale, Eren’in karşısına oturdu bende mecburen Yağız’ın karşısına oturdum ama biraz rahatsız görünüyordu, geçen gün akademide ki karşılaştığım adam yoktu karşımda, sanki o gitmiş yerine bambaşka biri gelmişti. Yağız’ın yaptığı gibi bende camdan dışarıyı izledim, Eren boğazını temizleyip siparişleri alması için garsonu yanımıza çağırdı. Garson “Ne istersiniz?” diye sordu. Lale türk kahvesi, Eren machiato, ben de bir latte istedim. Yağız’a gelecek olursak espresso istetti, o acı şeyi nasıl içebiliyorsa. Eren düşüncelerimi duymuş gibi sormak istediğimi sordu.

“Ya bu acı şeyi nasıl içebiliyorsun?” Yağız göz devirdi.                                                                         “Alışıyorsun tadına.” Sesini duyabilmiştik sonunda, biz tuvaletten döndüğümüzden beri sesi çıkmıyordu ve çok sert bir tavrı vardı. Sadece kaşlarını çatarak dışarıya bakıyordu, dengesiz insanları sevmiyorum ve Yağız’a karşı olan tüm sempatim yok olmuştu artık.                                                                                              “Yani alışırsın o ayrı konu, merak ettiğim seni, bunu içmeye iten neydi?”                                                          “Öyle bir anda içmeye başladım işte, şekeri bırakmak gibi.”                                                                                  “Amaan iki kelime konuş diye kendimizi hırpalıyoruz ne oldu, ne bu tavırlar kardeşim?” Yağız yerinde kıpırdandı ve sonunda açılmaya başladı.                                                                                                            “Bi tavır yok kardeşim, biraz yorgunum…” Çok kısa bir süreliğine bana baktı, saniye bile değildi ama bakışları beni rahatsız eden sensin der gibiydi. Biz burada yokken ne oldu da böyle bir tavır takındı anlayamıyorum.    “… Ve gergin.” Kaşlarımı çattım.                                                                                                                      “Eee git madem bu kadar yorgun ve gerginsen.” Bunu ben mi söylemiştim, neden söylüyorum böyle bir şeyi? Sanane aptal. Bir dakika ya bana baka baka rahatsızlığını dile getiriyor resmen tabi ki de söyleyebilirim. Üçü de bu söylediğim cümle üzerine şaşkınca bana baktılar, Yağız’da biraz afallamış duruyordu o sırada siparişlerimiz gelmişti bu yüzden kısa bir süreliğine garsonu beklediler ve garson gittiği gibi tekrar bana odaklandılar, Yağız zaten bakışlarını üzerimden hiç çekmemişti.                                                                  “Roza niye öyle diyorsun, çocuk sadece yorgun olduğunu söyledi.” Bunu söyleyen Lale’ydi.                          “Gergin olduğunu da belirtti Lale.” Sert ama rahat bir tavırla söylemiştim.                                                          “Seni alakadar eden bir problem yoktu üzerine alındığına göre bunun için bir nedenin var.” Sonunda dili çözülmüştü Yağız’ın.                                                                                                                                        “Kelime oyunlarına gerek yok açık konuşalım, ben ve Lale yanınıza geldiğimizden beri üzerinden atamadığın bir tavrın var ayrıca Eren’e yorgun ve gergin olduğunu söylerken bana attığın bakış ile bu konuyla bir ilgim olduğunu gösteriyor.” Gülümsedi ama dalga geçer gibiydi, Sağ yanağında olan gamzesini fark etmeme neden olmuştu bu gülümseme.                                                                                                                                         “Zeki kızsın ama bilgin olsun kahvemi soğutmaya değmiyorsun.” Ne?! Çok kabaydı, geçen karşılaştığım Yağız ile alakası yoktu. Hiçbir sorun yokmuş gibi ahvesini yudumladı. Ben dahil herkes sessizdi, o ise kahvesini yudumlayıp masaya geri bıraktıktan sonra konuşmaya devam etti.                                                                                                                                       

“Acaba akademide söylenenler doğru mu diye düşünmeden edemiyorum.” İşte bu yüzden insanlara güvenmiyorum, bu yüzden onlardan uzak duruyorum.                                                                                  “Kahveni soğutmaya değmiyorum ama düşünmene değiyorum sanırım. Beni şaşırtmadın genelde karşıma çıkan herkes senin gibi davranır ama senin böyle davranmana sebep olan şeyin ne olduğunu anlamış değilim.” Birkaç saniyeliğine yüzümü inceledi.                                                                                                    “Bir daha görüşmeyeceğimiz için bir önemi yok.” Neden kırılıyorum ki bu söylediklerine, o benim için bir yabancı ve öyle kalmaya devam edecek onun söylediklerini bu kadar çok düşünmemeliyim. Çantamı ve hırkamı alıp yerimden kalktım. Lale ve Eren ise beni durdurmak için yeltendiler ama burada daha fazla durmak istemiyorum.                                                                                                                                    “Kızım dur bi nereye gidiyorsun belli ki bir yanlış anlaşılma var, Yağız böyle biri değildir.”                              “Arkadaşını iyi tanıyamıyormuşsun sanırım Eren.”                                                                                          “Roza dur bende seninle geleyim o zaman.”                                                                                                  “Gerek yok Lale, hem sizin gününüzü bozmak istemiyorum hatta Yağız’da kalkıp gitse iyi olacak sizin huzurunuzu daha fazla bozmasın.”

Hızlı adımlarla dışarı çıktım ve hiç durmadan yürüdüm. Düşünmemek için hızlı adımlar atıyordum, nereye gittiğimi bile bilmiyordum. Sinirlenmiştim, durup dururken bana bu şekilde davranması istemeden de olsa kafama takılmıştı ve beni germişti. Çifk karakterli sanki hödük, embesil, aptal diğerleri en azından önceden rengini belli edip bana karşı hissettiklerini gizlemezlerdi ama bu iki yüzlülük yapmıştı adeta.

Bir süre öylece yürümüş ve durduğumda kendimi akademinin önünde bulmuştum, bunu hep yapardım, bir şeylere üzüldüğümde veya sinirlendiğimde kendimi bulduğum yer hep akademi oluyordu. Akademiden içeri girdiğimde Mehmet abiyi görüp selamladım oda aynı şekilde selam verdi, kendi yaşıtlarımla pek iyi anlaşamasamda büyüklerimle iyi anlaşırdım çünkü onlara karşı saygılı olmam yeterli oluyordu. Hızlıca merdivenlerden yukarı çıktım ve salona girdim fakat içeri girdiğimde birkaç insan gördüm, bir adam aynanın köşesine dayadığı merdive tırmanmıştı, merdivenin yanında ki genç bir çocukta merdiveni tutuyordu ve bir şeyler uzatıyordu. Bir kadın elinde birkaç kağıtla bir şeyleri imzalıyordu son olarak Burak bey tanıdık birini görebilmiştim sonunda, Burak bey burada sekreter gibi bir şey di yaşadığımız tüm sorunları ve ödemeleri ona iletirdik. Burak bey ile göz göze gelince bana bakıp gülümsedi ve yanıma doğru ilerledi.                                                                                                                 

“Roza, bugün ders yoktu ama sanırım sen yine pratik yapmak için geldin.”                                                  “Evet de, tadilat olduğunu bilmiyordum.”                                                                                                    “Tadilat yok sadece güvenlik kamerası yerleştiriliyor.” Bu zamana kadar böyle bir şey yoktu hem burası bizim özel alanımız kamera taktırmakta nereden çıktı şimdi?                                                                              “Neden böyle bir şeye ihtiyaç duyuldu ki?”                                                                                                “Sadece ufak bir güvenlik önlemi, önemli bir şey değil öğrenciler düşünülerek hareket ediliyor burası hala rahat hareket edebileceğiniz bir yer.”                                                                                                            “Sürekli izlendiğimizi bilerek nasıl rahat edebiliriz onu anlayamadım, bizi kısıtlıyorsunuz gibime geldi. Gerçek sebebinin ne olduğunu öğrenebilir miyim?” Burak bey biraz tereddüt ettikten sonra anlatma kararı almış olacak ki derin bir nefes verdi.                                                                                                                    “Öğrenciler arasında ki ilişkileri kontrol amaçlı yapılan bir şey ama bundan öğrencilerin haberi olmamalı çünkü aileler problem çıkaracaktır.”                                                                                                                          “Problem çıkarmakta haklılar bence çünkü burada ki öğrenciler çocuk değiller en azından bizler çocuk değiliz, kiminle nasıl bir samimiyetimiz olacağına karar verebiliriz. Öğrencileri bu şekilde kısıtlamaya çalışmanız çok doğru gelmedi ama beni ilgilendirmiyor.”                                                                                                            “Yine de dediğim gibi öğrencilere gerçek nedenini açıklayamayız sessiz kalman bizim için önemli.”         “Kalırım sorun değil.”

Akademiden çıkıp eve gitmeye karar vermiştim zaten çok yorulmuştum, bügün dans etmesem daha iyi olacaktı.